الان رسیدم خونه

اومدم توی اتاقم

چشمم به دیوان رهی معیری افتاد

اشعار رهی را دوست دارم

کلام لطیف رهی ناخودآگاه مرا به یاد لطایف صدای استاد بنان می اندازد

مدتی ست احساس میکنم از خودم و راهم دور گشته ام

از شعر، موسیقی و عشقم (آواز)

این شعر تاثیر عمیقی روی من گذاشت

همراه خـــود نسیــــم صبـــا می برد مرا       یارب چو بوی گل به کجا می برد مرا

سوی دیـــــار صبح رود، کـــاروان شب       باد فنا بــه مــــلــک بقا می بــــرد مرا

با بال شـــوق، ذره به خوشیـــد می رسد       پـــرواز دل، به سوی خدا می برد مرا

گفتم که بوی عشق که را میبرد ز خویش     مــستانه گفـت دل، که مرا می برد مرا

برگ خزان رسیده ی بی طاقتم «رهی»      یک بوســه ی نسیــم ز جا می برد مرا

از غزلیات رهی معیری